Wyższe Seminarium Duchowne w Gościkowie - Paradyżu
Gościkowo 3 66-200 Świebodzin
Telefony : Centrala 683811021
Kancelaria rektorska 683820887   Biuro administracyjne: 683811108

Założenia

1. Cele programu życia seminaryjnego

Seminarium Duchowne stanowi zespół ludzi - alumnów i wychowawców, których łączy ten sam chrzest, jedna wiara i takie samo powołanie przez Boga do podjęcia posługi kapłańskiej. Jest to więc szczególna wspólnota uczniów Chrystusa, dla której łaska powołania do kapłaństwa wyznacza trzy podstawowe cele:

 

  • potwierdzenie autentyczności powołania,
  • przygotowanie doświęceń i posługi prezbiteratu,
  • zainicjowanie permanentnej formacji kapłańskiej.

 

Tak określone zadania realizowane są poprzez formację seminaryjną, rozumianą jako uczestnictwo w dziele Ojca, który za pośrednictwem Ducha kształtuje w sercach młodych mężczyzn myśli i uczucia Syna (VC, 66). Oznacza to, że formacja w Seminarium, pozostając zawsze w łączności z trzema Osobami Boskimi, jest propozycją pomocy w odkrywaniu, przeżywaniu i realizowaniu powołania do kapłaństwa. Polega ona na służbie łasce powołania i dokonuje się poprzez zachętę do upodabniającego przylgnięcia do Chrystusa.


Formacja ta spełnia funkcję wspierania daru powołania we wszystkich jego wymiarach: osobowym, wspólnotowym, instytucjonalnym i duszpasterskim. W ten sposób każdy seminarzysta ma szansę odkryć swoją osobistą oryginalność, niepowtarzalność swojego powołania, a równocześnie swoje naturalne i wyłączne miejsce w Kościele. Chodzi bowiem o to, aby w czasie formacji seminaryjnej realizacja osoby z biegła się z realizacją wspólnoty Kościoła, co oznacza przewagę logiki miłości nad logiką interesów prywatnych, logiki dzielenia się nad logiką narcystycznego zawłaszczania talentów (Nowe powołania dla nowej Europy, 18).

Program życia seminaryjnego powinien uaktywnić we wszystkich tych aspektach formacyjną pracę kleryków, tak indywidualną jak i wspólnotową. Szczególną rolę w procesie formacji indywidualnej będą odgrywać wzajemne relacje alumnów z ojcami duchownymi, opiekunami wspólnot, rektorem oraz innymi wychowawcami, którzy powołani są dotego, by towarzysząc im w tej drodze, inspirowali i inicjowali jej kolejne etapy. Wychowawcy powinni zatem rozmawiać indywidualnie z klerykami o ich stanie przygotowania do kapłaństwa, tak aby uwzględniając charyzmat osoby pomagać im najpierw odkryć dar powołania, a później z poczuciem wdzięczności przyjąć go bezinteresownie i z fascynacją przeżywać. Równocześnie każdy alumn, dochodząc do przekonania, że kapłaństwo jest jego jedyną drogą, jaką mu Bóg wyznaczył, stara się samodzielnie rozeznać, w jakich sferach życia musi się jeszcze bardziej przygotowywać, ponieważ on sam jest pierwszym niezbędnym i niezastąpionym formatorem, który pozwala się formować w swojej wolności (PDV, 69).


Wspólnotowe życie seminaryjne dokonuje się na dwóch płaszczyznach - całej wspólnoty i mniejszych grup, które w zależności od etapu formacji seminaryjnej, mają pomóc w doświadczeniu wspólnotowym Kościoła we wszystkich jego wymiarach. Powinny również wspierać seminarzystów w gotowości do dzielenia się doświadczeniem wiary z innymi ludźmi oraz wychowywać do ewangelicznego braterstwa i prawdziwej przyjaźni. Proponowany program, uwzględniając różnorodność wspólnot, jest tak skonstruowany, aby umożliwić każdemu z alumnów pełniejsze zaangażowanie się w całe życie duchowe Kościoła, a zwłaszcza w aktywne uczestnictwo w jego sakramentach, wierne rozważanie Słowa Bożego oraz posługę miłości i służby wobec bliźnich (PDV, 46).


W efekcie w programie życia seminaryjnego są określone następujące zadania:


  • odczytanie autentyczności powołania,
  • odbudowanie mentalności chrześcijańskiej wstępujących do Seminarium (PDV, 38),
  • ukształtowanie osobowości zrównoważonych, silnych i wolnych (PDV, 43),
  • umożliwienie doświadczenia Boga (PDV, 45-46),
  • ukształtowanie kultury wiary w pogłębionym studium filozofii i teologii (PDV, 51-56),
  • zaproponowanie jasnej, odważnej i jednoznacznej wizji kapłaństwa jako drog i życia (PDV, 2),
  • inspirowanie do aktywnej pracy w parafii przyszłego kapłana poprzez jej przeżycie w Seminarium i całokształt praktyk pastoralnych (PDV, 57-58),
  • umożliwienie pogłębionego przeżycia Kościoła jako wspólnoty wspólnot (PDV, 60).


Jednocześnie trzeba pamiętać, że niektórzy z alumnów na różnych etapach życia seminaryjnego mogą dojść do przekonania, że kapłaństwo nie jest ich życiową drogą. Dlatego powinni, w miarę możliwości, rozpoznać swoje prawdziwe powołanie i w poczuciu odpowiedzialności sami opuścić Seminarium, aby w oparciu o pogłębioną wiarę i lepszą znajomość siebie służyć Bogu i ludziom zgodnie z przeznaczeniem Bożej Opatrzności.

2. Personalizacja formacji seminaryjnej

Powszechne doświadczenie anonimowości, umasowienia i powierzchownych związków międzyludzkich skłania do uwzględnienia w formacji seminaryjnej takiej ilości wychowawców, która pozwalałaby na indywidualizację i personalizację relacji wychowawczych.


Personalizacja i indywidualizacja oznacza przede wszystkim, że wychowawcy powinni starać się poznać osobiście każdego seminarzystę, rozpocząć z nim relacje bazującą na bliskości i serdeczności, zainteresowania się jego potrzebami, problemami, upodobaniami i projektami, towarzyszenia mu z bliska, przypatrując się z uwagą jego sytuacji, realnemu postępowi i dając mu do odczucia, że jest się dla niego kimś bliskim (Wyniki Wizytacji Apostolskiej przeprowadzonej w Seminariach diecezjalnych i Domach formacji zakonnej w Polsce z 22.04.1993 r.). Także sam alumn, odczytując powołanie do kapłaństwa jako swoją drogę życiową, powinien w swojej wolności podjąć trud wszechstronnej formacji do posługi kapłańskiej z otwartością i szczerością wobec całego zespołu wychowawczego Seminarium.


Sposobem realizowania tych postulatów będzie taka obecność i integralna współpraca wszystkich ojców duchownych, wychowawców i wykładowców, która na nowo umożliwi odkrycie wartości tradycji osobistego kierownictwa duchowego (PDV, 39), zindywidualizuje tok studiów, a postulaty wychowawcze lepiej dostosuje do sytuacji poszczególnej osoby, unikając absolutyzacji i generalizacji wymagań (PDV, 61).