Wyższe Seminarium Duchowne w Gościkowie - Paradyżu
Gościkowo 3 66-200 Świebodzin
Telefony : Centrala 683811021
Kancelaria rektorska 683820887   Biuro administracyjne: 683811108

Wspólnoty

1. Podział na wspólnoty

Seminarium jest naturalnym środowiskiem pozwalającym na możliwie najlepszą formację kapłańską (PDV, 60). Jako wspólnota ludzi przygotowujących się do kapłaństwa w Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej ma ona kilka płaszczyzn organizacyjnych. Seminarium istnieje przede wszystkim jako całość, dlatego w programie szczególnie podkreśla się znaczenie praktyk modlitewno-eucharystycznych całej wspólnoty oraz jedność wszystkich działań alumnów i ich formatorów służących specyficznemu celowi, który jest wyłączną racją bytu Seminarium, czyli formacji przyszłych prezbiterów, pasterzy Kościoła (PDV, 61). Na poszczególnych etapach życia seminaryjnego, ze względu na szczegółowe cele formacyjne, istnieją trzy wspólnoty, ukształtowanena bazie roczników: pierwsza - roczniki 1 i 2; druga - roczniki 3 i 4; trzecia - roczniki 5 i 6. Jednak najmniejszą komórką organizacyjną Seminarium są grupy wzrastania.

 

  

Każda z trzech wspólnot formacyjnych ma tylko taką strukturę, która jest niezbędna do jej funkcjonowania. W tych wspólnotach odpowiedzialnym za porządek liturgiczny jest duktor najstarszego rocznika. Wszystkie funkcje cotygodniowe powinny być ustalane z opiekunem lub ojcem duchownym. Chodzi tu zwłaszcza o prowadzenie modlitw, śpiewu i utrzymywanie porządku.

 

Grupy wzrastania powoływane są na początku każdego roku akademickiego. Grupę tworzy około 10 alumnów dobieranych losowo i proporcjonalnie ze wszystkich roczników do jednego z odpowiedzialnych alumnów. Odpowiedzialni wybierani są z grona alumnów V i VI roku przez całą wspólnotę seminaryjną. Podstawowym celem grupy jest systematyczne wspólnotowe pogłębianie znajomości Słowa Bożego i przeżywanie go na drodze lectio divina. Ponadto przypisane są jej zadania liturgiczne i porządkowe.

 

Ze względu na strukturę zewnętrzną wszystkich wspólnot formacyjnych, w Seminarium funkcjonuje szczegółowy plan dnia życia seminaryjnego. W jego przestrzeganiu nie tyle chodzi o zachowanie litery prawa, co o zrozumienie ducha i celu, jakiemu służy Seminarium Duchowne i jego program formacyjny. Przed istotnym zaniedbaniem tego porządku, jak i przed skrupulatnym formalizmem, chronić może tylko wzajemne zaufanie wszystkich należących do wspólnoty seminaryjnej, ich poczucie odpowiedzialności, mądre korzystanie z wolności i gotowość do dialogu w sytuacjach wątpliwych lub trudnych.

2. Ogólna charakterystyka poszczególnych wspólnot

 

Wspólnota I

 

Bez odpowiedniej formacji ludzkiej cała formacja kapłańska byłaby pozbawiona swego niezbędnego fundamentu. Przyszli kapłani ze względu na perspektywę pracy duszpasterskiej powinni być „ludźmi komunii”, dla których szczególnie ważnym zadaniem jest zdolność do utrzymywania więzi z innymi. Stąd pierwsza faza pobytu w Seminarium powinna kształtować cechy ludzkie, które objawiają się w postawach: uprzejmości, gościnności, szczerości w słowach i intencjach, roztropności, dyskrecji, wielkoduszności, gotowości do służby, zdolności utrzymywania otwartych i braterskich kontaktów z innymi, umiejętności przebaczania, wolności od arogancji i kłótliwości, dystansu wobec pieniędzy oraz innych dóbr materialnych. Chodzi tu o poznanie siebie, nauczenie się poprawnego przeżywania uczuć, akceptację swojej seksualności, umiejętność liczenia się z drugim człowiekiem, obowiązkowość i systematyczność w pracy (PDV, 43-44).

 

Okres ten służy również kształtowaniu postawy szacunku wobec prawdy. Dlatego formacja intelektualna powinna zmierzać w kierunku poznania właściwych metod studiowania, nauczenia zdolności krytycznego rozeznawania rzeczy i wyrobienia umiejętności syntetycznego myślenia (PDV, 51-56).

 

Dalej chodzi o formację religijną wspólną dla wszystkich wiernych, której trzeba nadać szczególnego znaczenia związanego z tożsamością przyszłego prezbitera i jego posługi (PDV, 45).

 

Wspólnota II

 

Na tym etapie formacji seminaryjnej należy szczególnie podkreślić potrzebę wewnętrznej jedności z Jezusem Chrystusem, która stanowi etos życia chrześcijańskiego. Dlatego istotnymi elementami formacji są:

 

  • połączone z rozmyślaniem czytanie Słowa Bożego (lectio divina),
  • doświadczenie autentycznego sensu modlitwy chrześcijańskiej,
  • ukazanie głębokiego sensu i religijnej wartości milczenia,
  • wychowanie liturgiczne, którego szczytem jest codzienna Eucharystia (PDV, 46-47).

 

Zasadnicze miejsce zajmuje również wychowanie zmierzające do zrozumienia i świadomego opowiedzenia się seminarzysty za wartością posłuszeństwa, celibatu oraz ubóstwa ze wszystkimi ich konsekwencjami (PDV, 49). Z tym procesem rozwoju życia duchowego winna być zintegrowana formacja intelektualna, oparta o pogłębione studium i zainteresowania teologiczne.

 

Ważnym jest również ze względu na przyszłe zadania pastoralne:

 

  • społeczne doświadczenie Boga (np. umiejętność uczestniczenia i przewodniczenia w grupach modlitewnych i dyskusyjnych),
  • zdolność dzielenia się osobistym doświadczeniem wiary (np. świadectwo).

 

Kształtowanie tych postaw powinno prowadzić do większego zaangażowania się w różne formy życia seminaryjnego i głębszego poczucia odpowiedzialności za całą wspólnotę seminaryjną. Powyższe cele postawione na tym etapie formacji skłaniają również do dalszego doskonalenia cech ludzkich - na nowym już fundamencie.

 

Wspólnota III

 

Jest to wspólnota bezpośrednio przygotowująca się do przyjęcia święceń i akceptująca z większą dojrzałością zadania wynikające z permanentnej formacji kapłańskiej, która trwa przez całe życie prezbitera (PDV, 3).

 

Zasadniczym i niezbywalnym wymogiem tej formacji jest radykalizm ewangeliczny i gotowość do posłuszeństwa, celibatu oraz ubóstwa (PDV, 27). Stąd koniecznym jest przekonanie, że:

 

  • niepowtarzalność życia przyszłego kapłana polega na jego szczególnej osobistej świętości (PDV, 20),
  • miłość pasterska jest darem z siebie dla Chrystusa żyjącego w Kościele jako odpowiedź na Jego uprzedzającą Miłość (PDV, 49),
  • powołanie kapłańskie istnieje i trwa dla Kościoła - dlatego nikt nie powinien stawiać żadnych osobistych warunków, lecz akceptować wymagania Kościoła (PDV, 35).

 

Formacja na tym etapie powinna mieć także wymiar głęboko duszpasterski. Dlatego wspólnota ta najaktywniej uczestniczy we wszelkich formach działalności pasterskiej Kościoła. Taki program pomaga przygotować się do świadomego i dojrzałego przejęcia odpowiedzialności za innych, umacnia wewnętrzny nawyk oceniania problemów, ustalenia priorytetów i wyboru rozwiązań w świetle jednoznacznych nakazów wiary (PDV, 58).